مانی که در قرن سوم میلادی و اوائل دوران ساسانیان می زیست، سازمان دینی پدید آورد که بیش از یک هزاره وجود داشت و از اقیانوس اطلس تا دریای چین گسترش یافت.
دین مانوی، با دیدگاه جهان شمول خود، یکی از ادیان موفق در استفاده و ترکیب روایات و بن مایه های دینی و غیر دینی برای تبلیغ و تعلیم بوده است.
مانی که خود را جانشین برحق بودا، زرتشت و عیسی می دانست، با استراتژی تبلیغاتی خاص خود، مجموعه گرانبهایی از متون دینی و ادبی پدید آورد که مبنای بسیاری از آن ها استفاده از داستان ها و تمثیلات مختلف با معانی و تعبیرهای نو مطابق با آموزه هایش بود.
این داستان ها با گستره جغرافیایی وسیعی که دین مانوی در آن حضور داشته و فرهنگ هایی که با آن ها در ارتباط بوده است، رابطه تنگاتنگ دارند. بنابراین شناخت بیشتر ادبیات مانوی، علاوه بر دستیابی به فهم و دانش جدید از این دین، شناخت ما از یک میراث ادبی جهانی را نیز افزایش می دهد که تاثیر و تاثر روابط فرهنگی آن در حوزه های مختلف قابل بررسی است.