پیام اصلی این کتاب،به رغم آسان فهمی اش،ریشه های تاریخی و تجربی معتبری دارد.فعالیت تولیدگر بشر _ نیروی کارش _ تنها شیوه ای است که به منابع حاصل از محیط طبیعی ارزش می فزاید.پیشرفت دانش بشری،به ویژه یادگیری استفاده از ابزار در انجام کارها،موجب افزایش قابلیت تولید نیروی کار می شود.اما مالکیت صرف این ابزارها به خودی خود قابلیت تولید ندارد و فقط یک موقعیت اجتماعی محسوب می شود.