این کتاب جلد ۶ از مجموعه ی ” چراهای تاریخ ایران ” است و به شرح تأسیس سلسله ی صفویه و زندگی پادشاهان این دوره می پردازد. ایران پس از فروپاشی سلسله ی ساسانی و حمله ی اعراب به ایران، حدود نهصد سال حکومت یکپارچه و مستقل نداشت. در این فاصله حکومت های محلی نیمه مستقل به وجود آمدند، ولی عملا خراج گزار حکومت مرکزی بغداد بودند. در این بین ایران بارها مورد تاخت و تاز قرار گرفت و بعد از حمله مغولان و حکومت تیموریان و حکومت های ترک و محلی پایه های حکومت صفوی شکل گرفت و توانست شکوه و عظمت را به ایران بازگرداند. مهد صفویه شهر اردبیل در آذربایجان بود. شیخ صفی الدین اردبیلی بنیان گزار مسلک تصوف بود و چهره ای محبوب در میان بزرگان دوران خود داشت. او از راه کسب درآمد از املاکش به فقرا و نیازمندان کمک می کرد. صوفیان اعتقاد به ساده زیستی و عزلت نشینی و عبادت داشتند. تیمور لنگ پس از فتح آنکارا به اردبیل رسید و با خواجه علی که مقام تصوف را داشت ملاقات کرد و درخواست او را مبنی بر آزادی اسرای جنگ پذیرفت. در زمان شیخ جنید و شیخ حیدر نیروهای نظامی بقعه ی شیخ صفی پیشرفت کرد. پس از مرگ شیخ حیدر خانواده و همسرش اسیر شده و به فارس منتقل شدند. سالها بعد آنها پس از آزادی به آذربایجان بازگشتند. سلطان علی به دست دشمنان کشته شد و اسماعیل و ابراهیم به حاکم گیلان پناه بردند. اسماعیل دوازده ساله به مقام تصوف رسید و توانست در جنگی پادشاه شروان و بازماندگان آق قویون لو را نابود کند و به تبریز برود، تاجگزاری کند و رسما حکومت صفویه را تأسیس کند. او مذهب شیعه را مذهب رسمی ایران اعلام کرد. او توانست حکومت ازبک ها را نابود کند و سرزمین های هرات و مرو و قندهار را ضمیمه ی خاک ایران کند. از مهم ترین جنگ های ایران در زمان شاه اسماعیل جنگ چالدران بود که منجر به شکست ایران شد، زیرا سپاه عثمانی مجهز به توپ و تفنگ بود. در زمان حکومت او تجارت رونق یافت و تبریز به یک مرکز تجاری تبدیل شد. او پادشاهی مغرور بود که پس از شکست چالدران بسیار آسیب دید و هیچ گاه نتوانست بر خشم خود چیره شود و گاه می گساری می کرد. او در سی و هفت سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت و پسر ده ساله اش شاه تهماسب بر تخت نشست…متن کتاب خلاصه ای از تاریخ دوره ی صفوی است. تصاویر بر برگرفته از اماکن، تصاویر و آثار به جا مانده از آن دوره است. این کتاب در کتاب نامه ی رشد آموزش و پرورش معرفی شده است.