شاعر، اغلب در ترکیب سازی هایش راه اخوان را ادامه می دهد و واژه هایش رنگ و بوی او را دارد و گواه آن بکارگیری واژه های غریب و با ظاهری سخته، مانند: ثقبه زار، اوبار، طابران و… است. در سه شعر (چهار، ده و نوزده) به صورت مستقیم در آغاز شعر یا پانوشت آن یادی از اخوان می کند و در برخی از اشعار با تضمین یا پرورش موضوعی خاص، آنقدر به شعر او نزدیک می شود که می توان کل شعر را اقتباسی از آثار اخوان دانست.