امروز باید هرچه دوست دارم بنویسم.تازه میفهمم چرا روزهایم تکراریست.؟!؟چرا شبها بیقرارم؟!؟چرا دوستانم کم میشوند؟!؟تازه میفهمم چرا باید بنویسم.خسته ام خسته.صدای قلبم کم شده.خیلی خوابم می آید.کاغذم را برای تو مینویسم.به خاطر خواندنش هم که شدهبرگردسلام من بر انتظارسلام من بر تنهادر این حوالی کاروانی است از مرگبا گل به استقبالش خواهم رفتدر خود شکسته امزیر آوار تنهایی مدفون شده امشنیده ام تو هم تنگت را شکستیو دریاوار گفتی”خدانگهدار…سنگی سفارش داده ام که رویش مینویسندبرسد دست دوستم ماهی..