توماس اوسترمایر زمان حال را قلمرو انتخابی خود می سازد. او می‌گوید: «کمتر کارگردانی وجود دارد که به چیستی انسان، نه در ذاتش، بلکه به زمان حالش علاقه‌مند باشد». او این بررسی را با پیوند دادن پیوسته آن به داده های اندیشه اقتصادی که اکنون اکثریت است، انجام می دهد. تئاتر او ما را دعوت می کند تا از تهدیدهایی که بر انسان سنگینی می کند آگاه شویم بدون اینکه او کوچکترین چشم اندازی برای رستگاری در نظر بگیرد.