این اثر دربردارنده ابیاتی از مثنوی مولوی است که به نوعی متأثر از احادیثند، و به بررسی تصویرسازی و تخیل بیکران مولوی از دریچه آثارش می پردازد. در این کتاب علاوه بر بیت مورد نظر، حدیث مورد اشاره نیز درج شده است. نویسنده معتقد است که هریک از ابیات مولوی خیالی گسترده از جهانی پررمز و راز است که ناگفتنی های فراوان دارد، و از خلال آن ها می توان به کلیت جهان بینی ژرف شاعر پی برد.