از دیرباز رخدادهای درون مسابقات، نگرانی های زیادی به دنبال داشته است و تنها عامل بازدارنده این نگرانی ها، حضور داور در محل مسابقه است. داوران خوب می دانند که حرفه آن ها حاوی نکات و مسائل ریز و درشت و پیدا و پنهان فراوانی است که با هرگونه سطحی نگری و سطحی کاری ناسازگار است و براین اساس جهت تبدیل شدن به یک داور خوب علاوه بر استعدادهای فردی و فضای رشد و دانش ویژه داوری، نیاز به ساماندهی فکری و تقویت بنیه های علمی و شخصیتی نیز می باشد. داوران بعد از مربیان و بازیکنان، رکن سوم مسابقات ورزشی را تشکیل می دهند و براین اساس یکی از دشوارترین وظائف ورزشی را برعهده دارند و دارای قدرتی تام هستند تا قوانین بازی را به اجرا در آورده و رفتار همسانی را نسبت به شرکت کنندگان از خود نشان دهند. بنابراین تا هنگامی که فکر، شخصیت و بعد قضاوت رشد موزون و همه جانبه نداشته باشد، نه اینکه داور خوب تربیت نمی شود بلکه استعدادهای بالقوه نیز مسیر درستی را نمی یابند و در وادی سرگردانی و بیراهه تضییع می شوند. داور مستعد و علاقمند و پرتلاش در خصوص فهمیدن محاسن و معایب خود و کسب دانش های جدید تلاش مستمر دارد و هیچ گاه متوقف نمی شود. لذا بخواهید تا بتوانید زیرا نخواستن نتوانستن است.