اکنون پس از گذشت شصت‌سال از مرگ سلین، رمانی تازه از وی منتشر می‌شود که داستانش مربوط به جنگ جهانی اول و به‌طور مشخص‌تر، ‌دربارۀ زخمی شدن نویسنده در جنگ و وقایع پس از آن است. سلین خود در نامه‌ای به ناشرش که تاریخ 16 ژوئیه 1934 بر آن نهاده شده، از این دست‌نوشتۀ 250 صفحه‌ای با عنوان جنگ یاد کرده: «تصمیم گرفتم مرگ قسطی، جلد اول، را ویرایش کنم. سال آینده نوبت کودکی، جنگ و لندن است.»
این کتاب هم به حکایت می‌خورد هم به رمان. حکایتی است که به مرور، بیش از پیش حال وهوای رمانی می‌یابد.
سلین کتاب را با توصیف صحنه‌ای در 27 اکتبر 1914 در پولکاپل بلژیک آغاز می‌کند. در آن روز، وی در حالی که بازوی راست و احتمالاً سرش به‌شدت زخمی شده، با بدن غرق در خون، مدتی بیهوش میان پیکرهای کشته‌شدگان افتاده است تا اینکه موفق می‌شود در حالی که از فرط گرسنگی و تشنگی نا ندارد، سر پا بایستد.
این صفحات چنان رنگ و بوی واقعی دارند که به نظر می‌رسد روایت خاطرات راستین او باشند، از جمله آنجا که سربازی انگلیسی به کمکش می‌آید و با یکدیگر انگلیسی صحبت می‌کنند و راوی با راهنمایی او موفق می‌شود به پشت خطوط خودی بازگردد.