گرچه میشل دین سعی می‌کند از فوکو یاد بگیرد ولی به نوبه خود چارچوب ها و سنت های تحلیلی وسیع تری را برای بررسی کامل این مفهوم فراهم می‌کند.

او نشان می‌دهد که حکومت اندیشی جهت گیری اساسا جدیدی به مطالعه قدرت و اقتدار اختیار کرده و درک جدیدی مرتبط تری از این موضوع پیشنهاد می‌کند که چگونه فرد با دولت و برعکس دولت با فرد ارتباط دارد.