در دوران حکومت رضاشاه، به علت سوءظن شدید وی به اطرافیان و روحیه‌ی خودکامگی و استبداد رای وی، هیچکدام از رجال وقت، جرات و جسارت انتقاد شفاهی یا کتبی از حکومت را نداشتند. همچنین از آنجا که نظمیه، از نوشته های رجال به عنوان حربه و پاپوشی برای متهم کردن آنها به خیانت و توطئه استفاده می‌کرد، بنابراین نگارش خاطرات و اندیشه‌ها عملی خطرناک محسوب می‌شد، لذا اکثر صاحب منصبان آن روزگار به قدام خطرناکی چون ثبت خاطرات و دیده و شنیده‌های خود رست نمی‌زدند