به نام زنان سرزمینم که زادگانی از خورشیدند. می ‌نویسم تا شاید روزی نوشته‌ام زنی شبیه به خودش را بیابد.
می نویسم تا شاید نوشته‌ام زنی را از بند ستم و زندان ترس از تنهایی و اسارت روزمرگی ملال‌آور رهایی بخشد. می‌نویسم، چرا که می دانم نوشته‌هایم آوای زنانی است که همچون من، در آرزوی بی‌ظلم بارها و بارها د رخلوت خود گریسته‌اند. آن‌قدر می نویسم تا خدا برای ما زنان ابری بسازد و رنگین‌کمانی گسیل کند تا با آن، آرزوهای خود را پایکوبان نزدش ببریم.
می‌نویسم، چون می دانم آن روز دیر نیست..