امیر حسین خلیلی در کتاب «دموکراسی و موسیقی» ۱۱۰ تز به مخاطبان ارائه می‌کند. به باور او خصلت تز موجز بودن آن است و همین ایجاز به بسط هرچه بیشتر تز می‌انجامد. به همین دلیل هرکدام از این تزهای ارائه شده در این کتاب، قابلیت آن را دارند که درباره آنها ساعت‌ها گفت‌وگو شود و یا حتی هرکدام به صورت جداگانه موضوع یک مقاله یا یک کتاب پژوهشی قرار گیرند.