بر اساس دیدگاه سنتی نسبت به رضاشاه و دوره تاریخی 1941-1921م/ 1320-1300ش، دوره فوق، عصر پرافتخاری بود که در طول آن به همت و جان فشانی سربازی دلور و وطن پرست، به نام رضاخان پهلوی، یک ارتش ملی جدید شکل گرفت که ایران را متحد ساخت و آن را از تجزیه نجات داد. این ارتش ملی، عشایر و ایلت یاغی و فئودال های غارتگر را سرکوب و مطیع دولت کرد. پس از جلوس رضاخان بر تخت سلطنت در سال ،1925/1304 ایران الگوی غرب را در پیش گرفت. زنان با کشف حجاب از قید و بند رها شدند. کارخانه ها، جاده ها و خط آهن ساخته شد. دانشگاه تهران بنا شد. براساس همین دیدگاه، انگلیس و روس در اوت /1941 شهریور ،1320 خیانتکارانه به ایران حمله کردند و رضاشاه پهلوی، فرمانروای لیق ایران را از تخت به زیر کشیدند و از کشور بیرون راندند و به این ترتیب تراژدی بزرگی را برای ایران رقم زدند. اما بررسی اجمالی برخی حقایق مهم این دوره تاريخی، در همان ابتدای امر روشن می کند که تعابیر فوق چندان قرین واقعیت درکی شفاف از حقایق این نیست و کتاب دولت های رضا خان شاه کوششی است برای ارائه دوره تاریخی و روشن تر شدن آنچه در آن روزگار بر این دیار گذشت.