هر کس که با دیوان بزرگترین شاعر غزل سرای ایران خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، کمابیش انسی داشته، بیشتر از حد اقبال عامه به دیوان مزبور، توجه نموده و در فهم اشعار او مانند سایر مردم به مسامحه و تقریب قانع نشده است.