بخشی از کتاب رخ دادنامه زودباوری:

پیاژه پی برد که زیربنای اندیشیدن جادویی و پیش علیتی خردسالان چیزی است که وی نامش را گذاشت خودمحوری، یعنی سبکی از اندیشیدن که بازتابی است از سردرگمی میان کودک و دیگران، شکلی از خودباوری که در آن کودک باور دارد که هر چیزی پیرامون او برقرار است (مثلا اگر یکی از والدین او بیمار شود دلیلش آن است که کودک فکر بدی داشته). خودمحوری فرایندی است که به شکل های متفاوت در کودکی میانی و نوجوانی ماندگار است و ای بسا توضیحی باشد بر چرایی ماندگاری نشانه های اندیشیدن جادویی در سراسر زندگی بسیاری از افراد با وجود این که آنان در کل شیوه های اندیشیدن ناپخته را در برابر سبک اسلوب مند تر اندیشیدن که مشحصه بزرگسالان است کنار گذاشته اند.