بخشی از کتاب رساله الطیر:

هیچ کس هست از برادران من که چندانی سمع عاریت دهد که طرفی از اندوه خویش با او بگویم، مگر بعضی ازاین اندوهان من تحمل کند بشرکتی و برادری؟ که دوستی هیچ کس صافی نگردد تا دوستی از مشوب کدورت نگاه ندارد. و این چنین دوست خالص کجا یابم که دوستهای این روزگار چون بازرگانی شده است. آن وقت که حاجتی پدید آید، مراعات این دوست فرا گذارند، چون بی نیازی پدید آید {آن را براندازند} مگر برادری دوستانی که پیوند از قرابت الهی بود و الف ایشان از مجاورات علوی، و دلهای یکدیگر را بچشم حقیقت نگرند و زنگار شک و پندار از سر خود بزدایند، و این جماعت را جز منادی حق جمع نیارد، چون جمع شدند این وصیت قبول کنند.