این کتاب را معری آن را در جواب نامه «على بن منصور حلبی» معروف به «ابن القارح» نوشته است.آنچه در نامه ابوالعلاء آمده، گفت و گوهایی است که نویسنده با شاعران روزگار جاهلی و دوره اسلامی و دیگر ادیبان داشته و با ایشان در باب آثار و قصایدشان به سخن پرداخته است. اهمیت این رساله در آنست که متضمن سفری ذهنی به بهشت و دوزخ است . ماجراهای پیشامده در این کتاب، تداعیگر افکار و اقوال سنایی، در اثر معروف عرفانی اش موسوم به «سير العباد الى المعاد» نیز هست.