حال آدمی را داشتم که مرده و فشار قبر هزاران نفر را بهش داده‌اند. شوتش کرده‌اند وسط زمین و به‌او گفته‌اند مجبوری نفس بکشی و زندگی کنی. آنقدر کوفته بودم و خسته که نا برای نفس کشیدن هم نمانده بود.یک گوش مفت و زبان لال می خواستم که توی صورتش هی پشت سرهم بگویم:خسته ام.
او هیچ نگوید و از جایش جنب نخورد و من آنقدر بگویم تا خالی شوم.