عبدالله‌بن لطف‌الله‌بن عبدالرشید که ملقب به حافظ ابرو شده بود تا هنگام مرگ تیمور در سال ۸۰۷ هجری، هم‌چنان در رکاب او بود و از نزدیک با شخصیت و منش میرزا شاهرخ، پسر کوچک امیر تیمور، آشنا شد. به همین دلیل پس از به قدرت رسیدن شاهرخ در هرات، به دستگاه او پیوست و تا آخر عمرش به کتابت مآثر آن «خاندان فلک‌اشتباه» مشغول بود. کتاب‌های ذیل ظفرنامه شامی، تاریخ آل مظفر، جغرافیای حافظ ابرو و تاریخ سلاطین کرت از مهم‌ترین کتاب‌های این دوره از زندگانی اوست. نثر این کتاب‌ها بسیار روان و عاری از تکلف است .