“زندگی و مسائل” به قلم “محمدجعفر مصفا”، مجموعه‌ای از یادداشت‌ها، توضیحات و مشاهدات پیرامون رویدادها و زندگی، تعاملات انسانی، آنچه شنیده، گفته و دیده می‌شود را در بردارد. به عبارتی مولف این اثر را خلاصه‌ای از تجربیات شش هفت دهه‌ی عمرش، که آن را به مهمانی تشبیه کرده، می‎داند. “محمدجعفر مصفا” در “زندگی و مسائل”، به بررسی خودآگاهی و خودکاوی می‌پردازد. یکی از اولین وقایعی که او توصیف می‌کند، مقدمات و جریان‌هایی است که باعث می‌شود به سودمندی و کارآمدی سیستم روان‌شناختی‌ای شک کنید که بسیاری از افراد، سالهای متمادی عمرشان را بر آن اساس به خودآزمایی و خودشناسی سپری می‎کنند. به عبارتی با پرداختن به این مساله، اولین سوالی که در ذهن مخاطب نقش می‎بندد این است که آیا هنوز بدون هیچ تغییری، در نقطه‌ای در گذشته‎اش گیر افتاده یا واقعا پیشرفت کرده است.”محمدجعفر مصفا” اعتقاد دارد که حدود دهه‌ی دوم زندگی، مغز انسان به یک ضبط صوت تبدیل می‌گردد که بعضی از کاست‌های آن، چیزهای مبتذل را ضبط می‌کنند و بعضی دیگر چیزهای باشکوه را ضبط می‌کنند؛ و به فراخور شرایط زندگی، نسبت و میزان این شکوه و ابتذال در بعضی‌ها کمتر و در بعضی‌ دیگر بیشتر است. اما چه ذهن یک نفر یک بیت شعر زیبا را ضبط کند، و دیگری ده بیت را، چه تفاوتی ایجاد می‌کند زمانی که هر دو عاریتی است و آن را از دیگری وام گرفته‌اند؟ خلاصه‌ی بسیاری از صحبت‌های انسان‌ها و به عبارتی تمام زندگیشان، در چند کاست فشرده شده است. آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که چه می‌گویید، به چه چیزی فکر می‌کنید یا حتی چه احساسی دارید؟ آیا چیزی در وجود شما هست که کاملا منحصر به فرد و بدیع باشد؟! این سوالی است که در “زندگی و مسائل” به آن پرداخته می‌شود.