ایران دومین کشور جوان جهان به شمار می‌رود و با توجه به تحول­های گسترده داخلی و جهانی، انتظار می‌رود، اولیای امور جوانان، با توجه به مسائلی همچون گسست نسلی، انقطاع گفتمان بین نسلی، بحران هویت، افسردگی اجتماعی، گسترش فضاهای مجازی و موارد مشابه، از سویی و پیامدها و تبعات جهانی شدن از سوی دیگر (منطقی، ۱۳۸۳، الف)، در عرصه‌های زندگی فردی و اجتماعی جوانان، با جدیت وارد شده، با آموزشهای لازم، هزینه مواجهه با موانع و مشکلات فراروی نوجوانان این مرز و بوم را کاهش داده، آنان را در انتخاب بهتر گزینه ­های فرارو، یاری رسانند. بررسی نظام آموزش عمومی و آموزش عالی کشور، حکایت از آن دارد که در نظام ­های مزبور، مباحث مهارت­های زندگی، مقوله‌ای فراموش شده به حساب می‌آیند، به همین ترتیب تحلیل نظام­ های پیش­گفته، بیانگر آن است که با تحلیل رفتن نظام­های آموزش عمومی و عالی کشور به مباحث درسی، این نظام­ها به میزان زیادی از تأثیرگذاری در مسایل فرهنگی- اجتماعی جوانان، بازمانده‌اند.