زبان سغدی از زبان‌های ایرانی میانه شرقی است. این زبان از سدهٔ ششم تا دهم م. زبان میانجی در سراسر مسیر شرقی جاده ابریشم بود. اکنون اصلی‌ترین مجموعه‌های دست‌نوشته‌های سغدی در گنجینه‌های برلین، پاریس، لندن و لنینگراد نگهداری می‌شوند. بسیاری از متون بازمانده سغدی، متون بودایی، مانوی و مسیحی هستند. تعداد متون بودایی بسیار بیش از متون دیگر است. سوتره در لغت به معنای “نخ و ريسمان” می‌باشد اما در بوديسم اصطلاحا به متونی گفته می‌شود كه در بر گيرندهٔ سخنان بودا و شاگردان او می‌باشد. اين كتاب كه متن اصلی آن به زبان سغدی می‌باشد در واقع متنی است در جهت تبيين قانون كارما در فلسفه بودايی مبنی بر اين كه “هر علتی معلولی دارد” و هر موجودی نتيجهٔ نيكی‌ها و بدی‌های خود را در زندگی خواهد ديد. تصور كنيد بر فراز كوهی ايستاده‌اید و فريادی سر می‌دهيد پس از اندك زمانی فريادتان به خوتان بازگشته و آن را می‌شنويد، این همان قانون كارما می‌باشد.