اغلب اشعار این دیوان با موضوعات و اصطلاحات عرفانی به نظم کشیده شده گاه سروده‌هایی با مضامین میهنی، سیاسی، فراق و غربت و مانند آن در این مجموعه به چشم می‌خورد .برای نمونه، در غزل “قمری سوگوار “می‌خوانیم :رفتی و علایم عبورت را/ از بوی گل بهار پرسیدم/ باریدن ابر نوبهاران را/ از دیده اشکبار پرسیدم/ آن هق هق گریه جدایی را/ از چشمه و چشمه‌سار پرسیدم/ ….