“قصه يا ماجراي آن رمان، گرچه از همان ترسي مايه مي‌گرفت كه كمال از چگونگيِ مردن داشت، اما قصّه‌ي بامزه‌‌اي بود. كودكانه؛ و به همان بامزگيِ قصه‌هاي تخيلي كودكان. نه! قصه‌ي تخيلي كودكانه هم نبود. چيزي بود معلّق ميان افسانه‌هايي كه بازتاب دلواپسي‌هاي زيستيِ آدمي‌ست؛ و افسانه‌هاي سرگرم‌كننده‌ي باب طبع كودكان. نه اين بود و نه آن. براي همين هم بود كه آن داستان را نيمه‌كاره رها كرد.”