مدعای اصلی كتاب عقود الدُّرَر این است كه ما با دو گونه مهدی مواجه‌ایم: نخست مهدی منتظر كه پیامبر وعدۀ ظهور او را در آخرالزمان داده است؛ و دیگر مهدیان متعددی كه در طول تاریخ ادعای مهدویت کرده‌اند. تنها كسی كه همۀ نشانه‌های مهدی بر او تطبیق می‌كند و ایمان به او واجب است، مهدیِ منتظَر است. دیگر كسانی كه ادعای مهدویت كرده‌اند، یا دیگران آنها را مهدی دانسته‌اند، مهدی به معنای عامِ کلمه هستند، نه مهدیِ منتظَر، و نشانه‌های او را ندارند. بنابراین، برخی از احادیث كه نشانه‌های مهدی را می‌دهند ولی با نشانه‌های مهدیِ منتظَر تفاوت دارد باید بر این مهدیان تطبیق كرد. با این نظریه بسیاری از احادیث مهدویت تفسیر صحیحی پیدا می‌كند و دیگر لازم نیست ده‌ها نفر از مدعیان مهدویت را، که عالِم و پارسا بودند، دورغگو بخوانیم…