آدمی در صراط سلوک با مقامات و احوالش همواره در حال شدن است، با یک حرکت جوهری طولی و استکمالی در فراخنای وجودش به سوی ساحت قدس ربوبی در سفر است؛ حرکتی که در پی اتحاد اعمال سلوکی با وجود باطنیش رخ می­‌دهد و با معرفت توحیدی شدت می­یابد و از پیچ و تاب­‌های دنیای مادی گذر می­‌کند و آهسته آهسته مراتب نظام هستی را درمی­‌نوردد تا در نهایت به آن ساحت قدسی می‌رسد.