در کتاب حاضر، نگارنده نگاهی به کارکرد اجتماعی و شخصی هنر، شعر معاصر و ادبیات داستانی ایران دارد و نقدی بر آثار «نیما یوشیج»، «شاملو»، «اخوان ثالث»، «سهراب سپهری»، «صادق هدایت»، «احمد محمود»، «صمدبهرنگی»، «علی‌اشرف درویشیان» و چند شاعر و نویسنده بزرگ دیگر ارائه کرده است. در این کتاب بیان می‌شود که در ادب معاصر موضوع و محتوای نوشته‌ها زیرورو شده و واقعیات زندگی و دردهای اجتماعی، بحث درباره حکومت و اندیشه‌های نو بر فضای نثر و شعر تأثیر گذاشته است.