همه ما به نوعی با موضوعاتی که چارتیه در این کتاب توضیح داده است به نحوی درگیر بوده­ایم و خیل کثیری از ما این موضوعات را به دلیل تحمیل نظم پیشینی و عادت، امری طبیعی می­دانیم و بسیاری از ما حتی آنها را بخشی از رفتار فردی و ضرورت بقا در جامعه می‌دانیم و عده کمی از ما نسبت به آنها با موضعی محکم برخورد می­کنند و خواهان تغییر مناسبات جامعه هستند. برای نمونه، چارتیه یک فصل از کتابش را به مساله دروغگویی، ریشه­ ها و مذموم بودنِ آن از نظرگاه حقوق طبیعی یا بخش دیگر را به مناسبات بین دانش­ آموز و مربیان اختصاص داده است. ممکن است ما نیز اعتراض ­هایی به نحوه تعیین نمره در دانشگاه و مدرسه داشته یا از ناعادلانه بودنِ روند بررسی صلاحیت­ ها در مقاطع بالاتر احساس سرخوردگی کرده باشیم که حتی نویسنده این سطور نیز در زمره آنها است، اما بعید است درباره مبانی نمره­ دهی، آزادی عمل مربیان در تعیین نمره و اخلاق نمره­ دهی قدری اندیشیده باشیم. از این نظر، چارتیه کارمان را آسان کرده و به جای همه ما بر ضوابط کنونی حاکم بر نمره ­دهی و تشخیص اصلح در بین دانش ­آموزان و دانشجویان تاخته و طرحی نو درانداخته است.