دوره مشروطه (۱۲۸۵ ش / ۱۹۰۶ م) را یکی از مهمترین ادوار تجددگرایی در جامعه‌ی ایران می‌توان دانست؛ دوره‌ای که جامعه‌ی سنتی ایران برای نخستین‌بار خواهان تغییرات اجتماعی شد.توجه به مسئله‌ی زن و پس از آن مطالبات زنان در این دوره را یکی از اصلی‌ترین مسائلی می‌توان دانست که به دلیل وجود ساختارهای سنتی و مردمدار در جامعه‌ی ایران ابتدا توسط مردان مدافع حقوق زنان و پس از آن توسط زنان، مورد طرح و تحلیل قرار گرفت.نتیجه‌ی ابتدایی این تغییرات اجتماعی برای زنان آن بود که به‌عنوان نیمه‌ی دیگر جامعه شناخته شدند، در تغییرات زبانی، به جای الفاظی چون ضعیفه و مخدرات از واژگانی چون زنان و بانوان برای معرفی آن‌ها استفاده شد، اجازه‌ی حق تحصیل و تاسیس مدارس دخترانه را پیدا کردند و با انتشار مطبوعات منتشر شده توسط خود زنان از ۱۲۸۹ شمسی به بعد به طرح گسترده‌ی مطالبات حقوقی خود پرداختند؛ مطالباتی که برخی از آن‌ها به نتیجه رسید و برخی دیگر نیز هم‌چنان در جدال سنت و تجدد، بی‌پاسخ مانده است.