میرمحمد باقر ابن شمس‌الدین محمد استرآبادی، فقیه و عارف و حکیم شیعی مذهب قرن دهم بود که در دستگاه صفوی نیز تقرب داشت. پدرش داماد محقق ثانی بود و به داماد شهرت یافت و این لقب پس از مرگ وی به فرزندش منتقل شد. میرداماد آثار بسیاری در حوزه‌های حکمت، کلام، فقه و تفسیر تألیف کرده و از آن جمله عبارت است از: التقدیسات در حکمت الهی، سدرة المنتهی در تفسیر قرآن، تقدیم الایمان در کلام، افق المبین در حکمت الهی، قبسات در حکمت و حاشیه‌هایی بر کتاب‌های کافی و استبصار. میرداماد شعر نیز می‌گفت و به اشراق تخلص می‌کرد. او یک مثنوی نیز به نام مشرق الانوار به زبان فارسی دارد که به سبک و وزن مخزن الاسرار نظامی سروده شده است. و اما تصحیف که نام رساله‌ای از میرداماد می‌باشد عبارت است از خطا کردن در خواندن صورت کلمات. تصحیف در علم بدیع عبارت است از استفاده از الفاظی در سخن به قصد اخفای مقصود که با تغییر نقطه‌های حروف آنها، معنی آنها نیز تغییر کند، مانند توشه و پونه که به تصحیف بوسه و بویه می‌شود.