این کتاب یکی از مهم ترین منابع کلاسیک در حوزه مطالعه ی معنی و نشانه شناسی است.
از زمان انتشار نخستین چاپ این نوشته نزدیک به یک قرن می گذرد و با وجود این، مطلبی که نویسندگان کتاب در اختیار خواننده قرار می دهند، حاوی نکاتی است که هنوز قابل تامل می نمایند. کانون توجه مولفان کتاب، نشانه در زبان است. اینان نشانه های زبان را به دلیل ماهیت قراردادی بودن شان، نماد می نامند و در قالب نظریه ای ارجاعی و مبتنی بر بافت، دانش تازه ای را معرفی میکنند که نمادگرایی می نامند.