مؤلف در این کتاب کوشیده است در مثنوی معنوی و در دیوان کبیر، آن اشعار را برگزیند که در شرح معنی عشق، رهبر باشد. تلاش دیگری که دکتر روان فرهادی کرده است، صنف‌بندی این اشعار در چند فصل کوتاه است، کلمه‌ای چند از جهت معرفی کردن هر شعر آمده است. مؤلف می‌خواهد از زبان خود اندک بنویسد تا اکثر بیان را از زبان مولانا آورده باشد. در این کتاب، نخست آن اشعار آورده شده که جوینده را در پی شناخت عشق رهبری می‌کند، سپس از عشق عوام سخن گفته شده و بعد، بحث پیکار عقل و عشق آغاز گردیده است.