دلداده که باشی، در میان گنگی لحظات، تلاطم قلبت در کالبد درونت گویاست. سلول به سلول تنت دیگر انفرادی نیست، حبس نفس هایت در گلو مجانب با معنای زمان است. دلداده که باشی، دم و بازدمدت حرف دارد، حرفهایی چنان رمز آلود، که تفسیرش میان تو است و دلداده ات دلداده که باشی، دامنه، عرش و فرش، اوج و حضیض، شادی و غم در انتهای ناحیه مثبت روزگارت تلاقی می کند. يك اشاره، يك نگاه مهر آلود، پایانی می شود بر تمام دلخوری های کشسان آمیخته هر لحظات اینجاست که با درد و خون دل خورد واهی باز هم دلداده باشی. دلداده که باشی نازنین می شوی..