در کتاب حاضر نویسنده به دنبال آن است تا بر پایه‌ی نظریه‌ی ادراکی در زبان شناسی، گونه‌ی تازه‌ای از نشانه شناسی را به کار گیرد که در نهایت، به نوعی مطالعه ی اجتماعی نشانه ها و مبتنی بر روشی کمی منتهی شود. شیوه ی پژوهش نویسنده به گونه ای است که به باور او، نشانه شناسی را از سطح مطالعه ی تعبیری و تعبیر فردی، به نوعی نشانه شناسی اجتماعی و آمار بنیاد ارتقا می دهد.