فارابی در خلال آثار و متون مختلف و متنوعش، دیدگاه‌های معرفت‌شناختی خود را که بر مبنای عامل عقل و با روش استدلال برهانی فراهم آمده، عرضه می‌کند؛ هرچند رگه‌هایی از رویکرد شهودی نیز در «فصوص الحکم» که به وی منسوب است، دیده می‌شود. او از این رهگذر می‌کوشد یافته‌های معرفت‌شناختیِ فلاسفه پیشین به ویژه ارسطو و شارحان وی را تکمیل کند؛ تبیینی معرفت‌شناختی از برخی حقایق اسلامی مانند نبوت، وحی و فرشتگان ارائه دهد؛ و نهایتاً یک نظام معرفت‌شناختی منسجم و دقیق را پایه‌ریزی نماید. فارابی در بسیاری از مباحث معرفت‌شناختی، نقش «مؤسس» داشته و از این جهت بر فلاسفه قرون وسطای مسیحی و فلاسفه اسلامیِ بعدی به ویژه ابن‌سینا تأثیر گذاشته و راهگشای آنان در توسعه و تعمیق معرفت‌شناسی بوده است.