نویسنده کتاب از منظری طبیعت گرایانه وارد هرمنوتیک شده و به مساله درک معنا و تفسیر متون پرداخته است و این ابتکاری بزرگ در این عرصه است. زیرا در فلسفه معاصر، به خصوص در هرمنوتیک فلسفی، همواره برداشت غالب این بوده است که برای ورود به هرمنوتیک و بحث درباره رویداد فهم معنا و تفسیر، لازم است روش های علوم طبیعی و تجربی را کنار بگذاریم. پس این کتاب را می توان اثری بدیع و چالش برانگیز هم در هرمنوتیک و هم در فلسفه علوم انسانی دانست.