نزدیک به یک دهه از تاسیس رشته مطالعات فرهنگی در برخی دانشگاه های ایران می گذرد. به طور تجربی می توان گفت که این رشته در طول دهه گذشته عمدتا درگیر مطالعه چهار حوزه بازنمایی، مصرف، مخاطب شناسی و زندگی روزمره طبقه متوسط بوده است و به مقولات و مسائلی همچون فرودستان شهری، خرده فرهنگ ها، اقلیت ها، هویت های فرهنگی و تغییر اجتماعی و نظیر آن در مقیاس کلان آنقدر که شایسته است توجه نشده است.