دیوان حافظ آکنده از عشق به خدا، عشق به انسان و عشق به مظاهر زندگیست. او زبان دل انسانها را همان‌گونه می‌شناسد که زبان سوسن و گل و نسرین و … را؛ زبان حافظ قرن‌هاست زبان دل انسان‌های دل‌آگاه و تشنه جان است. کتاب، در ۲ جلد به شرح ۱۲۰ غزل از دیوان حافظ بر اساس چاپ قزوینی می‌پردازد. نخست وزن غزل و بحر آن و در صورت لزوم، بحثی دربارهٔ موسیقایی بودن آن وزن شده، که ارزش موسیقایی غزل شناخته شود. اگر غزل ذکر شده، برگرفته از غزل یا شعر شاعران پیش از وی بوده یا دیگران بر آن وزن و قافیه شعری داشته‌اند، مطلع آن شعر نیز آورده شده. با توجه به شرح‌های مختلف دیوان حافظ و فرهنگ‌های موجود و معتبر، در ابتدا کلمات و ترکیبات معنی شده و در جایی که لازم بوده و کلمه به صورت اصطلاح عرفانی به کار برده شده، آن اصطلاح توضیح داده شده و بیت نیز معنی شده و آن معنی اگر در اشعار دیگر حافظ آمده، آن ابیات ذکر شده و گاهی نیز زیبایی‌های بیت، چه از جهت ترکیب کلمات و چه از جهت تصویرسازی و صور خیال بیان گردیده.