تذکره کتابی است که در آن شرح حال و آثار عده‌ای از شعرا آمده باشد. معمولاً تذکره‌نویس علاوه بر معرفی شاعر و نقل اشعار او، به شرح حال وی نیز پرداخته و گاه دربارهٔ آثار و اشعار او به بحثی انتقادی می‌پردازد. تذکره‌ها مهمترین منبع برای پی بردن به خصوصیات شعر، سبک شاعری، آثار، هم‌عصران و اوضاع و احوال زمان زندگی شاعران است. مجموعهٔ هفت جلدی تذکرهٔ عرفات العاشقین و عرصات العارفین جامع‌ترين تذكرهٔ تاريخ ادبيات فارسی می‌باشد كه توسط “تقی‌الدين محمد اوحدی دقاقی بليانی” از اديبان و شاعران اوايل سدهٔ يازدهم هجری تأليف گرديده است. اوحدی بلیانی این تذکره را پس از عزیمت به هند و در دربار جهانگیرشاه نوشته و در آن شرح حال و نمونهٔ شعر نزدیک به سه هزار و پانصد شاعر را از آغاز شعر فارسی تا روزگار خود در بیست و هشت «عرصه» و هر عرصه را در سه «غرفه» شامل غرفه متقدمین، غرفه متوسطین و غرفه متأخرین فراهم آورده است.