افلاطون در این کتاب به توصیف دقیقی از مباحث مهم فلسفی از جمله عدالت و نظم پرداخته و در آن جامعه ای آرمانی یا به اصطلاح مدینه ی فاضله ای را توصیف کرده که فیلسوفان را در جایگاه رهبری نشانده و آن ها را  به دلیل درک عمیق انتزاعی شان از حقیقت شایسته ی هدایت این جامعه می داند. در این کتاب نظام مردم سالاری یا همان گونه ی ابتدایی از دموکراسی که در زمان سقراط و شاگرد برجسته ی او افلاطون، نظام سیاسی آتن بود، مورد انتقاد قرار گرفته و از نظر افلاطون سپردن سرنوشت یک شهر به دست مردم عام مانند سپردن هدایت کشتی به مسافران آن است.