خاقانی از برجسته‌ترین شعرای ایران در قرن ششم است. شعر او بخصوص قصایدش هر چند که در اول، بسیار مشکل به نظر می‌رسد، اما همین که خواننده با زبان او آشنایی یافت، به نظرش آن شعر، لطیف، زیبا و فصیح می‌آید که گاه به همراه شاعر می‌گرید و با نالهٔ او ناله برمی‌آورد، تنهایی او را درک می‌کند، نااهلان زمانهٔ او را می‌شناسد و هم قول خاقانی بر آنان می‌تازد. خاقانی در غزل، ساده‌گو و عاطفیست، چنان که گاه، چهرهٔ حافظ و گاه مولانا را در این غزل‌ها می‌توان دید. غزل‌هایی که گاه رنگ و بوی عارفانه دارد و گاه واسوخته‌های عاشقانهٔ شاعر است.
این گزیده شامل شرح ۲۰ قصیدهٔ مشهور خاقانی است که سعی شده از قصایدی انتخاب شود که آشنایی کاملی با طرز شعر و تفکرات او حاصل شود. در مقدمهٔ هر قصیده علاوه بر تعیین وزن، توضیحی دربارهٔ آن نوشته شده. غزل‌های خاقانی به نسبت قصایدش بسیار ساده‌تر است، بنابراین فقط به مشکلات لغوی یا تعبیر بعضی ابیات پرداخته شده. چند قطعه که مکمل شرح زندگی اوست نیز آورده شده و شرح مختصری بر آن‌ها نوشته شده است.