این کتاب، درآمدی بر تصویر سازی و معنی آفرینی شاعران مکتب آذربایجان با ساز های موسیقی مثل چنگ، کمانچه، بربط، سه تار و … است و در پنج فصل تنظیم شده است.
شعر ناحیه شَروان یا آذربایجان در قرن ششم هجری، اگرچه به سبب دشواری‌ و تکلّف آن‌گونه که می‌باید در حافظۀ فرهنگی مردم ما به مانند حافظ و سعدی و مولانا جای نگرفته است ولی در مواردی بویژه از دیدگاه اهالی شعر و ادبیات؛ درخشان و کم‌نظیر است. شاعران مکتب آذربایجان به استفاده از اطلاعات فراشعری و دانش‌های رایج زمان خود شهره‌اند. یکی از هنرهایی که در دیوان این شاعران نمود دارد موسیقی است. فلکی شروانی، مجیرالدین بیلقانی، نظامی گنجوی و خاقانی شروانی چهار شاعر تقریباً هم‌‌دوره‌ای هستند که هرکدام به فراخور علاقه، دانش، ذوق و توانایی خود در سرودن اشعار، با سازهای موسیقی تصویرسازی و معنی‌آفرینی کرده‌اند.