تحول معماری شهر تهران همزمان با توسعه این شهر به سمت شمال با شیوه خیابان بندی شطرنجی و متاثر از توسعه شهرهای اروپایی، از اوایل دهه 1310 آغاز گردید. تحت تاثیر این ساختار جدید شهری، و آغاز ارتباط بیشتر با کشورهای اروپایی و دعوت برخی معماران کشورهای مذکور برای طراحی بناهای ویژه، شیوهها و گرایش های معماری نوین در تهران معرفی گردیدند. همزمان با این تحول، بازگشت بسیاری از معماران ایرانی تحصیل کرده در اروپا نیز دامنه ی معماری نوین شهری را فراگیر نمود.

کتاب حاضر به معرفی این تحول در معماری تهران از حدود سالهای 1310 تا 1350 پرداخته است.