همان‌طور که گوین هایمن اشاره می‌کند، علیرغم رواج و محبوبیت این بحث‌ها، ویژگی غالب آن‌ها فقدان ظرافت و عمق فکری است. اغلب این مباحث لحن تند و شتاب‌زده‌ای دارند، از پیچیدگی تاریخیِ مناقشات درباره‌ی باور غافل‌اند و معمولاً به کلیشه‌سازی و ساده‌سازی افراطی می‌افتند.
به گفته‌ی نویسنده، آنچه مورد نیاز است، بیانی روشن و آگاهانه از چگونگی پیدایش و گسترش ایده‌های بی‌خدایی است تا بتوان از این رهگذر، اهمیت و کاربرد معاصر آن‌ها را بهتر درک کرد. این دقیقاً همان کاری است که نویسنده در این کتاب انجام می‌دهد. هایمن در این اثر، ظهور بی‌خدایی را به‌عنوان یک موضع فلسفیِ آشکار بررسی می‌کند (به‌ویژه در آثار دنی دیدرو)، و سپس مسیر رشد آن را در اندیشه‌های متأخر دکارت، لاک و برکلی دنبال می‌کند.