بخشی از کتاب:

نه هیچ شانه‌ی محکم، نه تکیه‌گاه بیاور

نه باز از پی تسخیر من، سپاه بیاور

قرار نیست در آغوش خود بگیری‌ام، این‌بار

تو بی‌قرار به آغوش من پناه بیاور

شکوه جشن من‌اند این ستاره‌های نگاهم

به چشم‌روشنی من، شبی سیاه بیاور

مرا چه کار به مهتاب؟ تا که سیر ببارم

به آسمان دلم، ابر پابه‌ماه بیاور

در این تباه مبرهن چه سود از آینه بودن؟

برایم آه بیاور، برایم آه بیاور