اسماعیلیان تاریخ طولانی و پر حادثه داشته اند که آغازآن به اواسط قرن دوم هجری/هشتم میلادی بر می گردد، و خاستگاه آن ریشه در تشیع امامی دارد. اسماعیلیان مناطق مختلف با بسط و گسترش سنت های عقلانی و ادبی خاصی که داشته اند به فرهنگ و اندیشه اسلامی کمک های برجسته ای کرده اند. در قرون میانه، جامعه اسماعیلیان به دو شاخه عمده تقسیم شد که هر کدام از سلسله امامان متفاوتی پیروی می کردند. اکثریت اسماعیلیان، یعنی اسماعیلیان نزاری، از سلسله ای از امامان پیروی کرده اند که در دو قرن اخیر آقا خان ها نماینده آنها بوده اند. اما رهبری اسماعیلیان طیبی را، که اکنون در جنوب آسیا به “بهره” معروفند داعیان آنها، یعنی جانشینان امامان غایب وآنها، بر عهده داشته اند.