درباره‌ی کتاب :

مانفردو ،تافوری ،منتقد مورخ مدرس و نظریه پرداز مارکسیست معماری در سال ۱۹۳۵ در شهر رم ایتالیا چشم به جهان گشود و با مرگ در ونیز در سال ۱۹۹۴ پس از ۵۹ سال فعالیت به زندگی کوتاه خود پایان داد. انسانی سرکش و شورشی که تا لحظه آخر عمر خود مبارزه کرد.

نقد با زندگی اش عجین شده و او را صیقل داده بود. انسانی پرشور و مبارز که هرگز تسلیم شدن را نپذیرفت مانفرد و سال های جوانی را در رم گذراند و بعد به ونیز رفت جایی که از سال ۱۹۶۸ همزمان با اعتراضات دانشجویی می ۶۸ (پاریس) به تدریس تاریخ و تئوری معماری در موسسه معماری ونیز مشغول شد. در عین حال او سال ها عضو حزب کمونیست و جناح چپ در ایتالیا بود.

مدتی برای مجله چپ مارکسیستی کنتروپیانو نوشت و بعدها نیز

خود به سردبیری آن منصوب شد جایی که همراه با ماسیمو کاچاری ماریو ترونتی آنتونی نگری و دیگران مهمترین و بحث انگیزترین مقالات خود را منتشر کرد. او در هر آنچه مینوشت در جست وجوی نوعی نزاع بود.

هرگاه دو قدرت وجود میداشت او خوشحال میشد، زیرا مفهوم دیالکتیک محفوظ و ممکن می ماند چراکه وقتی دو چیز متضاد در برابر هم قرار گیرند آنجاست که دیالکتیک شکل می گیرد.