درباره‌ی این اثر، به قلم حمید متبسم می‌خوانیم: «اندیشه و انگیزه‌ی آهنگسازی اثری برای آواز سنتی و ارکستر را سال‌ها پیش با خوانندگان نام‌آشنای زمان به‌میان کشیدم، اثری که در آن، جواب‌آوازها در شکلی نو، مدرن و آهنگسازی‌شده، به دوش ارکستر باشد، لیکن از سوی آنان جدی شمرده نشد.

روز سی‌ام دی‌ماه سال یکهزار و چهارصد و دو از سیاوش رضوان‌بهبهانی (خواننده‌ی اثر پیش رو) پیام و پیشنهادی دریافت کردم که به شکلی امکان به‌راستی درآمدن این خیال را برآورده می‌کرد.

پس از شنیدن طرح‌های آوازی او، یکی را که پرده‌گردی گسترده‌ای در دستگاه ماهور دارد و بر پایه‌ی غزلی از حافظ است برگزیدم؛ غزلی که بیش از سی‌سال پیش در شکل تصنیفی با نام «باده‌ی شبگیر» آهنگسازی و منتشر کرده بودم.

پس از هم‌اندیشی با خواننده، شعری از سیاوش کسرایی، با نام «رقص ایرانی» را، که هم‌آوای سخن دادخواهانه‌ی غزل حافظ است، برای ساختن یک تصنیف نشان کردیم و آهنگسازی رقص سایه‌ها آغاز شد.

فرجام یک سال کار اثر پیش روی شماست که در اولین اجرای شنیداری آن هنرمندان و فن‌ورزان ذکر شده در این کتاب نقش‌آفرینی کردند.

این اثر را به سبب شادی تم‌هایش، پیشکش می‌کنم به جوانان ایران، باشد که پسند گوش زیبپسند شما دوست‌داران موسیقی ایران نیز باشد.»