این متون نه بر منطق پیش روی خطی استوار است و نه خواننده را به تبعیت از فصل بندی دعوت می‌کند، بلکه بنیان آن بر پراکنده خوانی است بر ورود از هر نقطه ای دلخواه، گسستن از مسیر پیوسته‌ی متن و امتناع از مصرف مطیعانه‌ی خواندن. در واقع خواست آن مناسک زدایی از مواجهه با کتاب است؛ خط زدن، حاشیه نویسی و پرهیز از هرگونه فهم از پیش تضمین شده.